DiSunshine.foblo.pl

Czerwień kropli oczu.

Zarys postaci.

Bezludzki świat.

Czasem mam wrażenie, że potykam się o strupiałych ludzi.. pełnych skostniałych wartości.. o umierajacych duszach.. podpierającymi się wspomnieniami.. uderzenie podwładnego załamaniem psychicznym.. jak mysli o przyszłości..

wiecie co się zmieniło.?

sytuacja.

Kiedyś ludzie cierpieli, myśląc o przeszłosci.

Teraz.. ludzie cierpią, myśląc o przyszłości.

Wcześniej, każdy kolejny dzień był nagrodą..

Teraz.. każdy kolejny dzień jest dla ogólu gorszy..

Dlaczego.? pieniądze.. pieniadze.. pieniadze..

Skoro wszyscy mówią, że nie są ważne to skąd te wszystkie konflikty.. no skąd..

Przecież nie ma mowy o żadnych uczuciach.. nie ma..

miłośc, nienawiśc - puste słowa.

zatracenie własnych priorytetów.

'Mam 18 lat i juz nic nie czuje...

ocalałam."

Apokalipsa Spełniona.

"zbierajcie każdą krople krwi,

która nie bedzie policzona."

"Płaskie mury obrastały

mózgami

kipiały prute salwami arterie

przebite na ciemnosć oczy

usta na ukos..."

Często mam wrażenie, że dzisiejszy swiat ucharakteryzowany jest na wzór dawnego obozu..

Wiadomo, ze nie powinnam niczego porównywac z tym co działo się tam.. w połowie XX wieku.. ale..

popatrz..

pusty szary smiech

bez wyrazu

bez jakichkolwiek uczuc

rządza ilosci

nie jakosci.

Potykają się o własne ego

o własny koszyk zmartwien

sugerując władze nad ludzmi

odnosząc sie z wyrafinowaniem

zatruwając czyste sumienie

znikajac pod naporem nienawiści

niedostępna bezinteresowność

poszukuję każdego dnia..

jednego znikomego uśmiechu..

szczerej radosci ubranej w kolorowe motylki..

błogich snów i kolorów życia..

a widze tylko to...

szarość dnia.. szarosć nocy..

dla mnie tutaj zawsze jest noc..

widzisz.. i nie grzmisz..

zatracili w sobie wszystko

dążą do tego żeby przestac dazyc

obiecywane "jutro" nigdy niespełnione

obiecywane "lepiej" dawno zapomniane

gdzie jestes

szukam Cie

wszędzie

w barwie nieba

w okruchach bladego słońca

znikasz

tajemniczy jak mgła

odległy jak wiara

jak mam wierzyc

wroc

powiedz jak mam zyc

daj mi sile by to naprawic

jedną kredką zabarwie świat

tylko powiedz ze jestes

i ze będziesz

nadzieją zwycięże wszystkich

potkne sie

upadne

a potem wstane by dac przykład innym

słabszym

bez nadziei

pojdziemy wtedy wszyscy

odnalezc Ciebie

naprawimy to co zepsół człowiek

mokne pod deszczem łez

gardzą Nami

bezlitosne zwierzęta

szarpią impulsyjnie zmysłami

wygryzają uczucia

resztki rozumu

strzał prosto w serce

w kamien duszy

stoi nade mną

przetartym spojrzeniem

schematem wymuszonej woli

kolcami róży dostaje po twarzy

przeciez jest piękna

czerwona

nie znaczy nic

jak wszystko

blada twarz pokryła sie zasłoną

substancja oczyszczająca oczy

załzawione matki

a ja klęcze i blagam

o litosc... o smierc

pod naporem tego najwyzszego

miedzy szumowinami

krzywymi wyuzdanymi usmieszkami

zorganizowani przyjaciele

tu nie ma uczuc

Boże..

"to ludzie ludziom zgotowali ten los"

Auschwitz-Birkenau

Patrzyłam na tego okaleczonego i pobitego.. nie było mi żal.. nie czułam smutku.. zawisc.. patrzyłam, ale nie widziałam.. kochałam ale nienawidziłam.. nie czułam nic.. zatraciłam siebie.. zgubiłam między jedną przepychanką, a trzecią dowózką.. lagrowy swiat pelen niedorzecznosci.. a wszytsko juz było jasne.. stan swiadomosci.. kilka kłamliwych słów, a ja juz nie wierze.. słysze, ale nie słucham.. jeszcze oddycham, ale już nie chce..

"cyjanek sypie na pęknięte usta biały słodki śnieg..."

"z sześcioramienną gwiazdą w oczach... zwisł..."

Mam osiemnascie lat.... i juz nic nie czuje...

ocalałam...