DiSunshine.foblo.pl

Just because I"m loosin..

Zrobiłam dzisiaj wtargnięcie we własne mysli..

spojrzałam w przeszłość.. wyciągnęłam wnioski..

naprawde się zmieniłam.. to juz nie jest tak, że tylko pisze, że jestem soba..

Ja naprawde taka jestem..

wszystkie wady.. zalety.. odgórnie zaplanowane..

wniosłam w swoje zycie znacznie więcej pogody ducha..

więcej spokoju.. i dystansu..

mniej ufam..

sobie samej w szczególnosci..

stałam sie dojrzalsza na swoj sposob..

na sposob tylko mi wiadomy..

Rzuciłam kamieniem wspomnien porastającym mchem nierozwiązanych spraw..

Wpadl do niespokojnej wody, naruszającej jej granice zrozumienia..

Spojrzałam nad wodospad ludzkich niepowodzen.. widząc coś więcej niż skrzydła latających watpliwości..

Zawiesiłam wzrok na jeden z chmur.. tak bardzo przypominała mnie..

Tak delikatna.. z wiatrem delikatnie przepływajaca po niebie.. zwyczajna dla zwyczajnych i nadzwyczjana dla tych, którzy widzą coś więcej, niż nieuformowany kształt białego puchu..

Łza szczęścia spłynęła rozpraszajac nieskazitelnie czsta wode..

Morze podpowiedziało mi szeptem fal, w czym zrobiłam błąd..

Dłonią roztrzepałam piasek na ukształtowanym, ledwo dostrzegalnym serduszku..

Znikneło pod moimi palcami.. jak uczucie, które kiedys wygasło..

Widziałam człowieka, smutny bo nie doceniał tego co ma..

Bawiłam sie szarymi, nieznaczącymi kamieniami..

wrzucajac je kolejno do wody myslałam nad ich historiami..

Kolejno zanurzyla się w wodzie opowieść o nastolatce, która cudem przezyla.

Pogubiłam sie, keidys w własnym zyciu..

Czas, zeby sie odnaleźć..

Usiąść na gałezi, na wysokim drzewie.. dokładnie tam gdzie kiedys chowałam sie w dziecinstwie..

Gałąź, jako symbol odreagowania.. spokoju.. błogiego stanu.. szczerej radości..

Ta radośc.. ona chyba już wtedy zacierała się..

Aż w koncu kiedys znikła.. Bylismy w separacji..

Mieszkalismy razem, ale jednak osobno..

szczescie zamkniete w pokoju obok tylko czasem wiedziało, kiedy przyjść mnie przytulic..

teraz jest taki czas.. kiedy wszystko sie ułozyło..

Każde pomieszczenie w moim sercu jest zamieszkałe..

Ubrana w strzepki godności, po kilku latach kreowania własnej osobowosci..

targana emocjami zrzuciłam płaszcz własnych niepowodzeń..

wrzuciłam go do wody.. ze wszytskimi kamieniami..

widziałam jak tonie.. bezlitośnie i bez wyrazu spojrzałam w niebo..

Teraz.. błekitne.. nieskazitelne.. pozwoliło mi wydobyć z siebie uśmeich..

To był mój błąd.. Przez zamkniete drzwi chcialam wejsc..

Odkryłam, że życie, to nie tlyko obowiazki i przyjemnosci..

Zauwazyłam, ze trawa, to nie tlyko kłosy zieleni..

Uwierzyłam, że miłosc to cos więcej niz uczucie..

Odtraciłam reszte myśli.. nerwowo wstałam z pagórka.. i ..

Pozwoliłam sobie samej lepszą być..

"Nie bede się wiecej kryc, dosyć kłamstw.. chce kochac jak nigdy nikt... by całem złu zrobić na złość..." powiedziałam i odzyłam na nowo..

Juz nigdy tam nie wróciłam.. Już nigdy nie wróce..

Zrozumiałam swój sens..

Zozumiałam te nieziemskei uczucia..

Pokochałam..

Ten raz, najwazniejszy w życiu..

Minimum wszystkiego. Podczas tych godzin, gdy jesteś tak blisko drugiej osoby, z dwojga niemal stajecie się jednym... Minimum... Miłość jest śmiercią: śmiercią odrębności, śmiercią dystansu, śmiercią czasu. W trzymaniu się z dziewczyną za ręce najpiękniejsze jest to, że po chwili zapominasz, która ręka jest Twoja. Zapominasz, że są dwie, nie jedna.